Wat is een url shortener? Een url shortener is een techniek waarbij een webpagina beschikbaar wordt onder een heel korte url. Vroeger in het stenen tijdperk werd die techniek gebruikt zodat de url niet meerdere regels besloeg in een e-mail of een forumbericht, want dat wilde vaak niet goed werken.

Maar tegenwoordig in het Twitter tijdperk wordt url shortening massaal gebruikt om binnen 140-tekens-limiet van Twitter te blijven. Uiteraard twittert Mindbus er lustig op los, maar die url shortener van bit.ly is gewoonweg niet cool genoeg. Je hoort er pas echt bij als je je eigen url shortener hebt.

Nu wil het toeval dat de laatste twee letters van onze bedrijfsnaam ook een Top Level Domain vormen, dus als basis-url voor al onze verkorte urls zou mindb.us helemaal perfect zijn. Hoeveel bedrijven kunnen nou zeggen dat hun naam en hun url uit *exact* dezelfde letters bestaan? Het heeft wat kamelen, spiegeltjes en kralen gekost voordat we het domein in ons bezit hadden, maar nu is het dan eindelijk zover. Een url shortener met als basis-url: mindb.us

En de url shortener dienst die erachter hangt wordt zonder dat iemand het merkt, stiekem geleverd door de jongens van awe.sm. Dus vanaf nu kun je deze blogpost ook vinden op mindb.us/3

• 1
• 2

For newspapers to survive, a transition from print to online is inevitable.
I’m just another blogger who knows this and couldn’t refrain from writing yet another piece of unasked advice. I wouldn’t, if TEDchris didn’t gave his take on the future of newspapers. But it all started out with this tweet:

“Display size is not the issue”

I agree, but than again I don’t, because it’s all about size.  If you look at your average newspaper website, almost all of them fell into the trap over information overload. It’s a clutter of headlines, images, menus, story intros, advertising and photo’s shouting for attention, but still it doesn’t contain half as much information as a newspaper frontpage in print. This is something newspapers will have to overcome when they’ll (and they *will*) transfer to non-print. I deliberately say non-print because that’s what newspapers should be getting ready for, everything non-print, and with everything I mean everything: Their content should be delivered to all sorts of platforms, not only a Kindle, but also an iPhone, a tablet PC, a Nokia N95, a PSP, an office computer, a laptop and a full HDTV plasma screen or a huge LED screen on the Utrecht railway station. So it’s all about size(s). I don’t see nearly enough serious attempts to try to visualize the data on the fysical frontpage of a newspaper in a new and innovative way on a variety of screens. Newspapers should have invested in research years ago.
So no IT IS NOT about the size of your friggin Kindle. Stating that just shows how much you still think in the physical boundaries of print, but IT IS about presenting content in a readable way and yet give a relaxing overview on an huge amount of stories in a blink of the eye. So it’s all about size(s).

Since I’m on the subject, newspapers should understand that there’s no such thing as a deadline anymore, and they should change their way of working appropriatly. They should push a story online as soon as possible and change it (while letting users know what changes have been applied and why) while the story progresses.

Thirdly, newspapers should try to involve their readers in how this transition should take place. How do their readers digest their newspaper? Could they see themselves reading it online? Maybe they would like to see a weekly issue in print on Saturday, and read the newspaper online during weekdays.

P.S. A newspaper who has internet editors on staff should rethink its strategy. There’s now such thing as an internet editor, because there’s no such thing as a paper editor or a kindle editor or an iphone editor.

Vanochtend zat ik in de trein met een klant van mij. Hij gaf mij een interessant boek kado (ook gratis te downloaden!) over hoe archiefinstellingen web 2.0 in hun voordeel kunnen gebruiken.
Wat leuk is aan het boek, is dat het onbedoeld een overzicht geeft van de beloftes die de web 2.0 hype heeft ingelost. Vanuit hun natuur zal een archiefinstelling niet snel met de nieuwste hype meewaaien, dus wanneer de Taskforce Digitale toegankelijkheid Archieven met een boek over het sociale web komt dan is dat bijna per definitie een soort geschiedschrijving.
Het deed me denken aan een essay van Paul Graham: “What the bubble got right” In dit essay ging hij in op de internethype van eind jaren negentig, de idiote waardering van internetbedrijven op de beurs, maar vooral ook wat er 5 jaar (het stuk is uit 2004, grappig genoeg het jaar waarin de term Web 2.0 opgang vond) later allemaal toch aan beloftes ingelost was. Wat een eye-opener voor mij was, is dat nadat de hype was overgewaaid en de bubble gebarsten in betrekkelijke stilte alle hooggespannen verwachtingen van eind jaren negentig toch nog waren uitgekomen.
Web 2.0 was een hype, en dat bracht mij eerder tot de uitspraak dat web 2.0 niks nieuws was, maar nu ik de opsomming uit het boek las, bedacht ik opeens dat ik het niet bij het rechte eind had. Technisch gezien was web 2.0 niks nieuws, maar nu de storm van de web 2.0 hype definitief is gaan liggen blijken er toch veel beloftes te zijn ingelost. Dat komt omdat de basis van web 2.0 een solide, nieuwe ontwikkeling was. Paul Graham schreef over
“The fact is, despite all the nonsense we heard during the Bubble about the “new economy,” there was a core of truth. You need that to get a really big bubble: you need to have something solid at the center, …”
Hoewel de definitie van Web 2.0 (en Web 3.0) altijd een lastig ding blijft, vind ik dat Tim O’Reilly het mooi gezegd heeft: “Web 2.0 is a set of economic, social, and technology trends that collectively form the basis for the next generation of the Internet—a more mature, distinctive medium characterized by user participation, openness, and network effects.”
Maar wat is daar nou van uitgekomen?

User participation
User partcipation in de vorm van social media klinkt misschien nog steeds vaag, maar iedereen die een uurtje of meer wegklikt op Youtube, laat zich verleiden door social media. Een platform bedoeld om eigen films te plaatsen, of foto’s zoals op Flickr, of bookmarks zoals op Del.icio.us.
En wiki’s zijn helemaal het summum van user participation. Wikipedia is voor velen het startpunt van een zoektocht, alleen al omdat die wikipedia pagina’s niet uit de Google top 10 zijn te slaan.

Openness
Welke site gebruikt tegenwoordig niet een Google Map voor een routebeschrijving? Hoe makkelijk is het om zelf Youtubefilms te embedden op je eigen site? Welk blog is er niet toegakelijk via RSS en wie Twittert er nu nog niet en volgt z’n tweeps? Feeds, API’s het is tegenwoordig allemaal gesneden koek voor een beetje internetbureau.

Network Effects
Vriendennetwerken zijn niet meer weg te denken uit het internetlandschap. Hyves, LinkedIn, MySpace, wie is er niet lid van op z’n minst één netwerk?

Web 2.0 heeft sinds 2004 net zoveel ingelost als web 1.0 sinds 1999. Is de wereld er anders door geworden? Ja en nee. Als je een willekeurig marketeer mag geloven betekent elke geweldige, nieuwe nog betere ontwikkeling het einde van de wereld zoals wij die kennen en achteraf valt dat gelukkig altijd tegen, maar als je dan naar die “core of truth” gaat kijken blijkt er toch iets substantieel veranderd te zijn.
Web 3.0 is voor de afdeling marketing vooralsnog gelukkig te hoog gegrepen, maar over 5 jaar kan ik zeker een stuk gaan schrijven met de titel “What Web 3.0 got right”

In de kruipruimtes van ons kantoor staat water, dit moet weggepompt worden met grof geweld:

In de Twinkle van deze maand (de link is naar een blogpost van 24 december, want het artikel zelf is online niet beschikbaar) een interessant artikel over recente onderzoeken die er op wijzen dat de long tail toch niet de grote inkomstenbron is die Chris Anderson beschreef in zijn standaardwerk ‘The Long Tail’.
Onderzoeken uit onderandere de Harvard Business Review wijzen in de richting van een trend waarbij er zelfs juist wat wordt weggestuurd van de Tail.
De cijfers zijn nog niet echt overtuigend en het is zeker nog te vroeg voor conclusies, maar is een deel van het succes van de Long Tail niet te verklaren door het feit dat de early adopters van het internet sowieso al mensen waren die hun waar zochten in de Long Tail (alleen had Anderson die term toen nog niet verzonnen). De internetters van het ‘eerste uur’ voldeden niet aan het middle-of-the-road-profiel en waren waarschijnlijk niet zo geïnteresseerd in main stream producten.
Inmiddels zit iedereen op The Internets en is het dus niet meer dan logisch dat je een ruk naar main stream krijgt. Het is gewoon een kwestie van demografie.
De Long Tail is niet dood, maar Jantje Smit net zo min, en zijn fans hebben internet nu ook ontdekt.