What Web 2.0 got right

Vanochtend zat ik in de trein met een klant van mij. Hij gaf mij een interessant boek kado (ook gratis te downloaden!) over hoe archiefinstellingen web 2.0 in hun voordeel kunnen gebruiken.
Wat leuk is aan het boek, is dat het onbedoeld een overzicht geeft van de beloftes die de web 2.0 hype heeft ingelost. Vanuit hun natuur zal een archiefinstelling niet snel met de nieuwste hype meewaaien, dus wanneer de Taskforce Digitale toegankelijkheid Archieven met een boek over het sociale web komt dan is dat bijna per definitie een soort geschiedschrijving.
Het deed me denken aan een essay van Paul Graham: “What the bubble got right” In dit essay ging hij in op de internethype van eind jaren negentig, de idiote waardering van internetbedrijven op de beurs, maar vooral ook wat er 5 jaar (het stuk is uit 2004, grappig genoeg het jaar waarin de term Web 2.0 opgang vond) later allemaal toch aan beloftes ingelost was. Wat een eye-opener voor mij was, is dat nadat de hype was overgewaaid en de bubble gebarsten in betrekkelijke stilte alle hooggespannen verwachtingen van eind jaren negentig toch nog waren uitgekomen.
Web 2.0 was een hype, en dat bracht mij eerder tot de uitspraak dat web 2.0 niks nieuws was, maar nu ik de opsomming uit het boek las, bedacht ik opeens dat ik het niet bij het rechte eind had. Technisch gezien was web 2.0 niks nieuws, maar nu de storm van de web 2.0 hype definitief is gaan liggen blijken er toch veel beloftes te zijn ingelost. Dat komt omdat de basis van web 2.0 een solide, nieuwe ontwikkeling was. Paul Graham schreef over
“The fact is, despite all the nonsense we heard during the Bubble about the “new economy,” there was a core of truth. You need that to get a really big bubble: you need to have something solid at the center, …”
Hoewel de definitie van Web 2.0 (en Web 3.0) altijd een lastig ding blijft, vind ik dat Tim O’Reilly het mooi gezegd heeft: “Web 2.0 is a set of economic, social, and technology trends that collectively form the basis for the next generation of the Internet—a more mature, distinctive medium characterized by user participation, openness, and network effects.”
Maar wat is daar nou van uitgekomen?

User participation
User partcipation in de vorm van social media klinkt misschien nog steeds vaag, maar iedereen die een uurtje of meer wegklikt op Youtube, laat zich verleiden door social media. Een platform bedoeld om eigen films te plaatsen, of foto’s zoals op Flickr, of bookmarks zoals op Del.icio.us.
En wiki’s zijn helemaal het summum van user participation. Wikipedia is voor velen het startpunt van een zoektocht, alleen al omdat die wikipedia pagina’s niet uit de Google top 10 zijn te slaan.

Openness
Welke site gebruikt tegenwoordig niet een Google Map voor een routebeschrijving? Hoe makkelijk is het om zelf Youtubefilms te embedden op je eigen site? Welk blog is er niet toegakelijk via RSS en wie Twittert er nu nog niet en volgt z’n tweeps? Feeds, API’s het is tegenwoordig allemaal gesneden koek voor een beetje internetbureau.

Network Effects
Vriendennetwerken zijn niet meer weg te denken uit het internetlandschap. Hyves, LinkedIn, MySpace, wie is er niet lid van op z’n minst één netwerk?

Web 2.0 heeft sinds 2004 net zoveel ingelost als web 1.0 sinds 1999. Is de wereld er anders door geworden? Ja en nee. Als je een willekeurig marketeer mag geloven betekent elke geweldige, nieuwe nog betere ontwikkeling het einde van de wereld zoals wij die kennen en achteraf valt dat gelukkig altijd tegen, maar als je dan naar die “core of truth” gaat kijken blijkt er toch iets substantieel veranderd te zijn.
Web 3.0 is voor de afdeling marketing vooralsnog gelukkig te hoog gegrepen, maar over 5 jaar kan ik zeker een stuk gaan schrijven met de titel “What Web 3.0 got right”